Wat een fantastische start!

Olé! Na een reis van 18 uur zijn we veilig aangekomen in ons hotel in la Ciudad de Mexico. Maar die reis was er al één om nooit te vergeten. Na een korte nacht spoorden we van Leuven naar Brussel om samen met de ouders van Eline op de Eurostar te stappen. Zij kwamen ons uitwuiven op de luchthaven van Heathrow. Dankzij een mysterieuze brief van Mike hebben we bij het inchecken een upgrade gekregen naar business class. Dat betekent een eigen soort coupé op het vliegtuig voor ons tweetjes, champagne, een heerlijk viergangenmenu, een zetel die je volledig kan platleggen zodat je een bed hebt... De vlucht was kortom gewoon weg zalig. Duizendmaal bedankt Mike!!!
De tocht van de luchthaven naar het hotel was iets minder luxueus. Zoals de Mexicanen hebben we gewoon de metro genomen. Na een wandelingetje van 5 minuten door de halfslapende miljoenenstad stonden we voor ons hotel. Een prachtig oud gebouw uit de koloniale periode. Het kan gewoon niet beter als start van onze onderneming. Of toch? We hebben ontdekt dat we de verkeerde lader van het fototoestel meehebben. Morgen begint de dag dus met een zoektocht naar een nieuwe lader. Anders zullen er maar weinig foto's op deze blog komen.

Thuis is het nu half 6 's ochtends, maar wij zijn hier nog lang niet moe!

Hasta la proxima!

Woorden van dank

Graag willen we iedereen die gisteren op ons afscheidsfeestje was hartelijk bedanken. Het deed ons deugd jullie nog een laatste keer te kunnen vastpakken! Bedankt voor de talrijke aanwezigheid, verrassingen en kaartjes. Speciale dank aan wie geholpen heeft op ons feestje, in het bijzonder Kwinten en mijn mama.
We kunnen nu met een warm, goedgevuld hart aan onze reis beginnen.
Dikke kussen voor jullie allemaal!!!

Onze rommel buiten

Zo'n wereldreis is ook een ideaal moment om eens door al je spullen te gaan. Doorheen de jaren verzamel je heel wat dingen die je al snel niet meer nodig hebt, maar toch niet direct wil weg doen. Eline is hier iets straffer in dan ik :-). Om onze reiskas nog een beetje aan te spijzen kwamen we op het idee om alles wat we niet meer wilden op een rommelmarkt te slijten.

Op twee maandagen hebben we geprobeerd om in Tielt Winge en Diest zoveel mogelijk te verkopen. De eindbalans na aftrek van de inschrijvingskosten is een overweldigende 128,50 euro en een duvelglas. Voor 16 u werk met twee man is dat een mager loon naar Belgische normen, maar dan zitten we toch al wat meer op het niveau van de landen waar we naar toe trekken. 

Eigenlijk was het interessantst nog te kijken naar al dat volk dat rondsnuistert op rommelmarkten.

Over Grote Blijdschap En Grote Opluchting

Het is zover... Een glas champagne in mijn ene hand en een gerust gemoed in de andere: de laatste shift op het werk voor méér dan een jaar zit erop! Maarten had al sinds vrijdag gedaan dus nu zijn we allebei in een uitgelaten vakantiesfeer :-).
De komende 2 weken gaan we nog een paar vrienden bezoeken, ons gerief op een rommelmarkt verslijten (hierover bericht Maarten nog), en er liggen zelfs nog 2 weekendjes in het verschiet. Het lijkt wel of de wereldreis al gestart is. Maar dat kan niet vlug genoeg gebeuren.

Afscheidsdrink

Iedereen welkom! Verwittig ons als je komt aub.

Visum voor Indonesië

In Indonesië zouden we graag 2 maanden rondtrekken. Met al die eilanden is dat eigenlijk al redelijk krap. Een gewoon toeristenvisum dat je krijgt (allé moet betalen) bij aankomst in Indonesië kan je maar 30 dagen blijven. Dus moesten we op zoek naar een visum dat langer geldig is. Blijkt dat er ook een is dat 60 dagen geldig is. Joepie dachten we, dat past ons perfect. Tot dat ik vandaag naar de ambassade belde om een afspraak te maken. Zo'n een visum is slechts 3 maand geldig na datum van afleveren. En nu is Indonesië toch wel onze voorlaatste bestemming. Niet getreurd zei de man aan de telefoon je kan het ook in Australië krijgen, in Canberra. (Ik had hem net uitgelegd van onze wereldreis en dat we voordien in Australië zaten). Blijft echter hetzelfde probleem: als we het visum krijgen in Canberra duurt het nog 2 maanden eer we vanuit Australië naar Bali (onze startplaats in Indonesië) vliegen. En tijdens die 2 maanden, moeten we hoegenaamd niet meer in de buurt van Canberra zijn. Geen probleem zei de man. Je kan ook gewoon aan iemand die je kent in Indonesië vragen om te helpen terwijl je daar al bent een verlenging aan te vragen. Dus moeten we nu gewoon bevriend geraken met iemand uit Indonesië en ons probleem is opgelost :-P Of we moeten natuurlijk voor een paar dagen ergens de grens over en dan terugkeren voor een nieuw visum van 30 dagen.

Wat we ondertussen hebben geleerd

Het was net echt, vorige week, een paar uur voor ons vertrek naar een bestemming waar we ons zouden voorbereiden en klaarstomen voor de Grote Reis. T-shirts, shorts, zonnecrème, handdoeken, alles vloog door het rond omdat we veel te laat aan het inpakken waren begonnen. De bedoeling: doen alsof het 23 augustus was en we niet de boot naar Engeland maar het vliegtuig naar Mexico moesten nemen. Les 1: begin op tijd.
Gelukkig verliep de rest van onze zesdaagse smoothly, onze uitrusting blijkt prima te werken, onze rugzak niet te zwaar, onze wederzijdse coördinatie perfect (zijnde: Maarten leest de kaart, ik rijd, en zeker niet omgekeerd). Zelfs de nieuwe verrekijker voldeed aan de hoge verwachtingen. En Maarten was tevree met zijn speeltje: een pillelamp waar je als een zot moet aan draaien om een beetje licht te krijgen. Het enige minpuntje waren onze drinkbekers. Die hadden de neiging warmer te worden dan de hete thee waarvoor ze dienden, zodat we meermaals onze handen en lippen verbrandden. Maar, goeie wereldreizigers als we zijn, hebben we dat algauw verholpen door het aankopen van nieuwe modieuze kopjes waarop we zeer fier zijn. Zij krijgen alvast een ereplaats in onze bagage.