Antigua, de oude

De hoofdstraat van Antigua

We hebben een tijdje geen internet gehad. De berichtjes die nu volgen zijn dus van plekken die we al bezocht hebben. Het verst in het verleden ligt ons bezoek aan Antigua. Dit was vroeger de hoofdstad van de provincie Guatemala tot ze grondig verwoest werd door een aardbeving op het einde van 18e eeuw. Nog steeds ligt een groot deel van de kerken in ruïnes. Niet dat de Guatemalteken ze niet willen heropbouwen, het is eerder een aandenken aan de wispelturigheid van de natuur. Dankzij Marijke en Dirk zijn we ook de Pacaya vulkaan in de buurt gaan bezoeken. Nog eens heel hard bedankt daarvoor. Het was echt heel hard de moeite. Op 27 mei is de vulkaan onverwachts uitgebarsten met desastreuze gevolgen voor de directe omwonenden. Drie doden vielen er en de meeste huizen in de omgeving zijn volledig verwoest en afgebrand. Ook onze gids zijn huis ging in de vlammen op. Hij had enkel tijd om zichzelf en zijn gezin in veiligheid te brengen. Al zijn bezittingen is hij kwijt. Hij slaapt nog steeds in de school in de buurt, want geld om zijn huis opnieuw op te bouwen heeft hij niet en steun van de regering hoeft hij niet te verwachten. Die is corrupt een heeft enkel oog voor zaken waar ze zelf direct beter van worden. Normaal zou hij met toeristische bezoeken wel heel wat kunnen verdienen, maar na de uitbarsting werd het park rond de vulkaan voor 2 maand gesloten en het is pas sinds 2 weken dat er terug toeristen op de flanken tot in de buurt van de krater mogen komen, maar het toeristisch seizoen is ondertussen afgelopen, veel komen er dus niet meer. Tot overmaat van ramp heeft de uitbarsting ook nog eens alle oogsten verwoest. Het is een harde tijd voor de mensen hier. Toch blijft Rodolfo er de moed in houden en maakt hij de ene grap na de andere.

Semuc Champey...

...zal herinnerd worden als het paradijs op aarde. Het zwemmen in de poelen was heerlijk! De visjes kwamen er aan je tenen knabbelen zoals in de dure wellnesscentra. Aanrader is ook hostel ‘El Postal’, niet om de bedden en al zeker niet om het eten, maar omdat het zo dicht bij de poelen en de grot ligt. Op 2 min wandelen ben je er, dus dan moet je niet eerst een uur op een bus zitten vanuit de stad. Op deze manier hadden we in het begin het paradijs voor ons alleen!
Het hostel ligt midden in de jungle, maar we kwamen er wel opnieuw 3 Leuvenaars tegen. Leuven, eeuwenoud, springlevend: wereldstad!

Na Semuc hebben we een tussenstop in Coban gemaakt, op weg naar Antigua (waar we nu zijn). De rit was nogal speciaal, eerst moesten we lang wachten eer de bus vol was, en toen zijn we door alle kleine baantjes van Coban geraced want de buschauffeur wou eerst nog es bij hem thuis langsgaan. Coban zelf was erg tof, jammer dat zoveel mensen hier voobij rijden. Er is een heel leuk cafeetje waar ze supergoeie koffie en taartjes hebben. Die koffie kostte wel meer dan ons middageten, maar het was het waard. Coban ligt ook heel mooi gelegen tussen de bergen, het klimaat is er ideaal en er heerst een ontspannen sfeer. In het hostel hadden we weer geluk: we hadden een dorm voor ons alleen, net als in Semuc Champey. Het heeft zijn voordelen om in het laagseizoen te reizen! (en eigenlijk geen nadelen)

Morgen gaan we Antigua verkennen, we hebben al gezien dat ze hier veel boekenwinkels hebben dus ik denk dat we ons goed gaan kunnen bezighouden :-)

Tikal

We zijn dan wel om 4u opgestaan om de zonsopgang vanop de site te kunnen zien, en het is dan wel mislukt omdat ons busje veel te laat was, toch was Tikal heel erg de moeite. Prachtig gelegen in het oerwoud, met de bijhorende geluiden en dieren. Vooral de aapjes waren grappig, en we hebben ook een vossenfamilie gezien die een soort kalkoen aanviel. De kalkoen kon ontsnappen. Jammer voor ons en de vossen...

Extra pagina's

Omdat we niet alles in berichtjes kunnen publiceren hebben we ook twee extra pagina's toegevoegd. Het gaat over België in de rest van de wereld en toppers en floppers. Links naar die pagina's vind je net boven de berichten op de startpagina.

Palenque

Ondertussen zitten we al in Guatemala, maar ik wil toch nog graag berichten over onze laatste dagen in Mexico. Onze laatste bestemming daar waren de Mayaruïnes van Palenque. Een eerste obstakel dat we moesten overwinnen was er te geraken. Vlakbij een stad op de hoofdweg tussen San Cristobal en Palenque waren er al verscheidene dagen protesten en blokkades van ontevreden leerkrachten. Om zeker te zijn dat we plek hadden op de bus was ik al 's ochtends tickets gaan kopen. We waren een half uur voor vertrek (18:00) zoals hoort in het busstation. De bus zelf bleek een half uur te laat. Toen uiteindelijk iedereen was opgestapt kwam iemand van de maatschappij aankondigen dat de bus werd afgeschaft en dat we allemaal op de volgende bus, die al stond te wachten moesten overstappen. Daar bleek al gauw dat er 2 plaatsen te kort waren. Je raadt al voor wie! Gelukkig kregen we steun van een vriendelijke Fransman en Spanjaard in ons beklag bij de maatschappij. Na meer dan een half uur discussie werd dan toch beslist om de eerste bus ook te laten rijden. Met anderhalf uur vertraging zijn we dan uiteindelijk kunnen vertrekken.
Door alle vertraging bij vertrek en het feit dat de bus een andere route moesten nemen door de protesten, kwamen we tenslotte met drie uur vertraging om 3u 's ochtends in Palenque stad aan. Samen met het Spaanse koppel besloten we een taxi te nemen richting de hotelletjes in de jungle vlakbij de site. Al gauw bleek dat er geen enkel nog open was, en behalve een barman die zelf in een hangmat onder een afdakje sliep kregen we niemand wakker. Dankzij hem vonden we een 'kampeerplaats' (= een betonnen vloer met afdek). Gelukkig hebben we een slaapzak en een muskietennet mee zodat we ons min of meer konden installeren. Het Spaanse koppel had dat niet, en om 4u hadden ze nog steeds niks gevonden. Eigenlijk was de plek waar we sliepen best nog charmant en werden we, wel wat vroeg na onze korte nacht, gewekt door de luide kreten van een brulaap.
De volgende dag hebben we dan de site bezocht. Die was op zich wel mooi maar was toch niet zo magisch als Teotihuacan of Monte Alban. Bij het verlaten van de site hebben we de interessantste ontdekkingen gedaan. In een overgebleven gewelf van de oude stad verscholen tussen de bomen stootten we op een kelder met vleermuizen! Die zie je hier 's nachts wel meer rondvliegen, maar het was leuk om ook eens hun slaapplaats te zien. Even verder bergafwaarts kwamen we bij een prachtige waterval. Zo eentje als we bij jou, Frederik, ooit op zentv hebben gezien. We hebben ze ook gefilmd, maar het bestand is te zwaar om door te sturen. Het zal zeker te bewonderen zijn bij een van de presentaties die we zullen geven na onze thuiskomst.

San Cristobal!

Ondertussen zijn we al een tijdje in San Cristobal de las Casas. Er is opvallend minder politie op straat, maar ook hier is het heel veilig. Gisteren waren we wel even 2000 pesos (ongeveer 200 euro) kwijt, en we konden maar niet geloven dat het gepikt was. Even later bleek inderdaad dat we gewoon niet goed in onze rugzak gekeken hadden... San Cristobal is rustiger dan Oaxaca, iets minder mooi maar naar ons gevoel wel toffer. Geen dagelijks feestgedruis, meer het ‘gewone’ leven. Het heeft zelfs iets van Leuven. Gisteren ontmoetten we trouwens 2 sympathieke meisjes uit Leuven, de eerste Belgen die we hier tegenkwamen (Mexico kent 4 bevolkingsgroepen: Mexicanen en Indianen uiteraard, maar daarnaast Fransen en Duitsers). Straks gaan we samen met hen enkele authentieke Mayadorpen verkennen.

De blijvers zijn uiteraard de vele winkeltjes met kleren, kralen, zelfgemaakte poppetjes en dingskes, mezcal, kussenslopen, onderleggers en dekens. De kussende koppeltjes in de parkjes. De mannen die denken macho te zijn in sportschoenen. Hun op hoge hakken balancerende schminkpopjes. De modetrend van met pyjama (zo’n sponsen training) of zeer erg gescheurde jeans alle rondingen te tonen (hoewel dat hier in Cristobal wel minder is). De kinderen die ver na bedtijd nog komen bedelen en die je hart in twee scheuren. De iets ouderen, twaalf jaar meestal, die je hier overal tegenkomt waar je eigenlijk een volwassen persoon zou verwachten. Gisteren werden we op onze paardrijdtocht nog begeleid door Ever, een twaalfjarige dus, die niet kon lezen of schrijven maar wel op z’n eentje zorgde voor 9 paarden. Het paardrijden was heel leuk, en we bezochten onderweg een heel interessante lokale Maya katholieke kerk in Chamula. Voor ons ogen werd een kip eerst bijna geroosterd in een tiental brandende kaarsen, vervolgens nog half levend en hard kakelend over een biddende vrouw gewreven, en dan pas de nek omgewrongen. Behalve kippen hangen ze ook nog spuitwater en cola in de vlammen. Waarom zijn de vieringen bij ons niet zo? De sfeer in de kerk was magisch met vele honderden brandende kaarsen, en allemaal prevelende piepkleine indianen met hun mooie haar en kleren.

Na veel vallen en opstaan weten we ondertussen al goed wat we wél en zeker niet moeten eten of drinken. In Mexico City vonden we vooral veel vettig fastfood, maar ondertussen bestellen we al als echte Mexicanen de lekkerste dingen. De kookcursus heeft daarin ook wel geholpen. En na talloze ondrinkbare koffies lukt het me zelfs nu elke morgen een lekker kopje te bestellen. Al dan niet begeleid door die geweldige ochtendshows hier, waarin miss verkiezingen overvloeien in kookprogramma’s (hoe maak je provencaalse saus) en vervolgens weer meer op een modeshow lijken.

Morgen zijn we in Palenque, onze laatste stop in Mexico voor we naar Guatemala gaan. En ik moet nog postkaartjes vinden oei oei. -:)



De Maya (Tzotzil) vrouw die voor ons gekookt heeft.